getuigenissen

Triatlonbeest Pieter

Mens Sana in corpore sano, oftewel ‘een gezonde geest in een gezond lichaam’. Al mijn hele leven lang draag ik dit motto hoog in het vaandel.

April 2014 – Nadat ik 10 jaar lang aan wielrennen deed liet ik me door mezelf en mijn omgeving overtuigen eens te proeven van de triatlonsport. Echter zorgen mijn motivatie en gedrevenheid ervoor dat ik steeds tot het uiterste wil gaan en maximale resultaten wil bereiken. Tot op deze datum lukte dit zonder geconfronteerd te worden met de ‘limieten’ van mijn lichaam.

Bij het uitvoeren van werken liep ik echter een discushernia op. Plots werd ik ‘vastgebonden’ aan mijn zetel en bed. Ik voelde pijn die ik voorheen nooit voelde. De pijn van beperkt te zijn in alles wat ik deed. “Met deze blessure zal sporten op hoog niveau in de toekomst moeilijk worden, een hernia laat je nooit meer los”, was een uitspraak die ik voortdurend te horen kreeg. Al snel begon dan ook de ‘lange’ weg van revalideren. Hierbij was rust in eerste instantie essentieel. Maar al snel wilde ik terug vooruit.

Via via werd ik in contact gesteld met Wim. Ik kende Wim niet maar al vaak hoorde ik positieve commentaren over zijn werkwijze en de resultaten die hij hiermee behaalde. Ik waagde het erop en begon aan een vermoedelijk lange weg terug. Wim liet me intensief werken aan mijn ‘core-stability’ en liet me ontelbare rugscholingsoefeningen uitvoeren. Het harde werk loonde.

Juli 2014 – Amper 3 maanden nadat ik geconfronteerd werd met de rugblessure stond ik aan de start van de Triatlon van Vlaanderen te Oudenaarde. Welliswaar had ik er geen ideale voorbereiding opzitten doch was het een wonder dat ik alweer op dergelijk niveau kon zwemmen, fietsen en zelfs lopen om hier een bevredigend resultaat neer te zetten. En ik was vetrokken voor de rest van het seizoen. In Oktober nam ik deel aan de halve triatlon in Mallorca met de overwinning in de Open Categorie. Wie had dat durven denken in April..

Juni 2015 – Na een lange winter van voorbereiden kwam het triatlonseizoen 2015 op gang. De conditie zat goed en na enkele stevige opwarmers hoopte ik op een vruchtbaar seizoen. Nadat ik in Italië het EK halve triatlon afwerkte nam ik de week erop deel aan de halve triatlon te Leuven met tot nu toe mijn beste resultaat; een 9e plaats, tot gevolg. De rugklachten reeds lang vergeten zijnde..

Echter na de halve Triatlon te Leuven stak een nieuwe blessure de kop op. De knie dit maal. Ik consulteerde enkele specialisten. ‘frictiesyndroom aan de rechterknie’ was het verdict. Ik kreeg menig ontstekingsremmer te verwerken en diende sporadisch te rusten. Dit bracht gedurende dik 2 maanden geen beterschap. Ik zag het Belgisch Kampioenschap in rook opgaan en begon alweer te vrezen voor het verdere verloop van mijn sportieve carrière..

Augustus 2015 – Ik dacht terug aan Wim en de goede resultaten die we vorig jaar samen geboekt hadden. Ook al had nog niemand het me aangeraden ik nam toch maar eens contact op met Wim. Ik ging langs en onmiddellijk zette Wim me aan het werk met talrijke oefeningen. Reeds na een 6 tal sessies boekte ik resultaat!! Waar de talrijke specialisten de afgelopen 2maanden niet in slaagden lukte door de samenwerking met Wim wel...opnieuw pijnvrij trainen!

Oktober 2015 – Hopelijk een kroon op ‘ons’ werk met nog een mooi resultaat in de halve triatlon te Mallorca.. 

Download meer informatie